Wpływu wysiłku fizycznego na odpowiedź testosteronową

Niski poziom testosteronu może być odpowiedzialny za niski popęd seksualny

Jeśli twoje libido idzie na południe, być może nie będziesz musiał patrzeć dalej niż na poziom ćwiczeń, które wykonujesz regularnie. Istnieje związek między nadmiernym poziomem ćwiczeń a niskim poziomem testosteronu.

Ćwiczenia wytrzymałościowe o dużej objętości obniżą poziom testosteronu o 20-40%. (To odkrycie jest również obecne u kobiet, które uczestniczą w intensywnych ćwiczeniach wytrzymałościowych i mają później nieregularne miesiączki.)

U mężczyzn hormony przysadki, FSH i LH, które są wytwarzane w mózgu, są zmniejszone, co zmniejsza stymulację jąder do produkcji testosteronu. Wraz ze spadkiem poziomu testosteronu u mężczyzn uprawiających sporty wytrzymałościowe o dużej objętości tj. maratony, triathlony, może wystąpić spadek libido czy popędu płciowego.

Umiarkowane ćwiczenia są dla Ciebie dobre

Chociaż regularne ćwiczenia są bardzo korzystne dla dobrego zdrowia, bieganie, spacery, jogging lub pływanie przez 20 minut 3-4 razy w tygodniu nie wpłynie na poziom testosteronu ani libido. Ten poziom ćwiczeń będzie dobry dla twojego serca i płuc, a na pewno poprawi samopoczucie i pomoże kontrolować ciśnienie krwi, obniżyć poziom cholesterolu, zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę i pomóc kontrolować cukrzycę, a także poprawi ogólny nastrój mężczyzny.

Lp.Ćwiczenia i innePopulacjaOpis ćwiczeniaWynikiŹródło
1Wytrzymałość5 niewyszkolonych, ale aktywnych Wiek 25 ± 1 rok60 obr./min, ergometr rowerowy60 obr./min, ergometr rowerowy. Obciążenie wzrastało o 25 w/min po pierwszych 3 minutach przy zerowym obciążeniu, do momentu, gdy pacjent nie był już w stanie kontynuowaćSpadek testosteronu całkowitego po 25 minutachTT istotnie wzrosło po 0, 5, 10, 15, 20, 25 minutach podczas ćwiczeń, następnie zaczęło spadać po 25 minutach i później nie było różnicy
2Intensywność, czas trwania7 nieprzeszkolonych osób w wieku 23–26 latROwer - różne obciążenia3 testy na ergometrze rowerowym A, B, C o tej samej łącznej wydajności pracy, ale różnej intensywności i czasie trwania.
Testy A i B: 3 następujące po sobie serie ćwiczeń, każda trwająca 6 minut, odpowiednio o rosnącym (1,5, 2,0, 2,5 W·kg -1 ) lub stałym (2,0, 2,0, 2,0 W·kg -1) lub stałym (2,0, 2,0, 2,0 W·kg -1 ) obciążeniu.
Test C: 2 sesje ćwiczeń każda trwająca 4,5 min, z obciążeniem 4,0 W
Wszystkie sesje ćwiczeń były oddzielone l-deszczowymi okresami odpoczynku
Wyższe ociążenie tylko podniosło testosteron całkowityZnaczący wzrost TT zaobserwowano tylko w grupie C o wysokiej intensywności ćwiczeń
3Opór, intensywność9 zdrowych Wiek 24,66 ± 4,27 latZ obiążeniemProtokoły ćwiczeń o wysokiej wytrzymałości kontrolują obciążenie (maksymalnie 5 vs. 10 powtórzeń (RM)), długość okresu odpoczynku (1 vs. 3 min)Większa intensywność to wyższy testosteronZwiększenie intensywności obciążenia zwiększa poziom TT po 90 minutach od ćwiczeń
4Intensywność7 dobrze wyszkolonych biegaczy Wiek: 28 ± 3 lataNa bieżniIntensywne przerywane ćwiczenia składające się z bieżni biegnącej przy 60, 75, 90 i 100% VO2 maxPrzy 90% VO2 max rośnie testosteron całkowityTT zwiększa IP dopiero po 5 minutach ćwiczeń o wysokiej intensywności przy 90% VO2 max i pozostaje podwyższone przy 100% VO2, powracając do wartości wyjściowych po 1 godzinie regeneracji
5Intensywny aerobik8 zdrowych Wiek 20–28 latPrzyspieszanie na bieżniStopniowe (47, 77 i 100% maksymalnego poboru tlenu) i przedłużone (76%) wyczerpujące bieganie na bieżniSzczyt po 40 minutach bieguTT osiągnęło szczyt po 40 minutach przedłużonego biegu, a następnie stopniowo spadało, wracając do wartości wyjściowych 30 minut po regeneracji
6Intensywność, stan nawodnienia9 biegaczy Wiek 20 latPułap tlenowy od 70 VO270 lub 85% VO2 max, euhydrat (odpowiednio U75 lub U85), 70 lub 85% VO2 max, odwodniony (odpowiednio HY75 lub HY85)Do 20 minut po wyższy testosteron całkowityTT tylko istotnie podwyższone w IP w porównaniu do przed i 20 minut po wysiłku w U85
7Masa mięśniowa, odporność10 osób wyszkolonych w zakresie odporności Wiek 18–25 latZ hantlamiJednostronny (tylko ramię dominujące) i obustronny protokół RE górnej części ciała w odstępie 1 tygodnia. Protokół RE składał się z 3 zestawów po 10 powtórzeń 5 różnych ćwiczeń górnych partii ciała z hantlami przy 80% maksimum 1 powtórzeniaBrak wpływuŻaden z protokołów nie miał wpływu na TT w 5, 10, 15 min po IP
8Masa mięśniowa16 nietrenującychWiek 24,4 ± 3,1 latPodzielony na grupę trenującą tylko ręce (A) i grupę trenującą nogi i ręce (LA). Obie grupy wykonywały ten sam jednostronny trening ramion przez 9 tygodni, dwa razy w tygodniuTT znacznie wzrosło w grupie LA, ale nie w grupie A w 15, 30 i 60 minucie[13]
9Ćwiczenie oporowe, ciężar wolny vs. ciężar maszyny10 wyszkolonych mężczyzn wwieku 25 ± 3 lata6 serii po 10 powtórzeń przysiadu lub wyciskania nóg z tą samą intensywnością w odstępie 1 tygodniaĆwiczenia zwiększyły TT w IP, p15 i p30 dla obu ćwiczeń, ale znacznie większy wzrost wolnej masy w IP[14]
10Przysiady z wolnym ciężarem lub na maszynie Smitha3 zdrowe samce i 3 zdrowe samice, 22 ± 1,2 roku1. zestaw 8RM dla każdego przysiadu z wolnym ciężarem i przysiadu na maszynie Smitha w losowej kolejności z minimum 3 dniami między sesjamiEMG uśrednione dla wszystkich mięśni podczas przysiadu z wolnym ciężarem było o 43% wyższe w porównaniu z przysiadem na maszynie Smitha[15]
11Odporność,masa mięśniowa28 ciężarowców elity juniorów w stylu olimpijskimWiek 17,3 ± 1,4 rokuProtokół ćwiczeń w podnoszeniu ciężarów przy użyciu obciążeń o średniej do wysokiej intensywności i małej objętości, związanych z ćwiczeniem podnoszenia ciężarów w podnoszeniu ciężarówznaczny wzrost TT po 5 i 15 minutach po wysiłku[16]
12Intensywność zmienna vs. stała10 zdrowychWiek: 26 ± 6 latSeria wielokrotna i piramida z trzema ćwiczeniami (wyciskanie na ławce, wyciskanie z dziobem i wyciskanie na ławce opadającej) z tą samą całkowitą objętością podniesionego ciężaruPodobne odpowiedzi testosteronu po 30 minutach od każdej walki[17]
13Intensywność, objętość, okres odpoczynku10 zdrowychWiek 21,8 ± 1,9 lat3. Protokoły RE obejmowały (1) H: 4 serie po 10 powtórzeń w przysiadzie przy 75% 1RM (90 s przerwy); (2) S: 11 serii po 3 powtórzenia na 90% 1RM (5 minut odpoczynku); oraz (3) P: 8 serii po 6 powtórzeń przysiadów z wyskokiem przy 0% 1RM (3 min przerwy)TT istotnie wzrosło tylko w grupie H (umiarkowana intensywność, większa objętość i krótsze okresy odpoczynku między seriami) pozostawało podwyższone przez 48 h po zaprzestaniu ćwiczeń[18]
14Wytrzymałość a opór,wyjściowa aktywność fizyczna22 zdrowych7 wytrenowanych oporowo8 wytrenowanych wytrzymałościowo7 prowadzących siedzący tryb życiaWiek 18–55 lat3 zrealizowane sesje ćwiczeń: sesja spoczynkowa, sesja wytrzymałościowa (40 min biegu przy maksymalnym zużyciu tlenu 50–55%), sesja oporowa (obwód 7 ćwiczeń o objętości dopasowanej do całkowitego wydatku kalorycznego sesji biegowej)TT wzrósł we wszystkich grupach po obu rodzajach sesji ćwiczeń, ale wzrost był bardziej wyraźny po treningu oporowym. Porównując 3 grupy, osoby trenujące oporowo miały wyższy wzrost TT, zwłaszcza po ćwiczeniach oporowych.[19]
15Wytrzymałość22 osoby trenujące wytrzymałość, średni wiek 24,6 latBiegali przy 100% progu wentylacji na bieżni, aż do wolicjonalnego zmęczeniaZwiększono TT przy IP przez 30 min. Po 90 minutach i 24 godzinach od powrotu do zdrowia, TT było niższe niż wartość wyjściowa[20]
16Ćwiczenia oporowe szczupłe vs. otyłe20 aktywnych fizycznie10 otyłych i 10 szczupłychwiek 24,6 ± 3,7 latProtokół RE składał się z sześciu zestawów po dziesięć powtórzeń na nogę wchodzenia na podwyższoną platformęTT IP było podobne u osób otyłych i szczupłych, ale niższe u osób otyłych niż szczupłych po 30 minutach od wyzdrowienia[21]
17Ćwiczenia oporowe nakazują REOnormalną wagę w porównaniu z otyłością25 niewytrenowanych11 otyłych i 15 o normalnej wadzeWiek 21,73 ± 1,58 lat2 protokoły REO rozpoczynające się od grupy dużych mięśni i przechodzące do grupy małych mięśni (Protokół A) i odwrotnej kolejności (Protokół B). Każdy wykonywany w 3 seriach po 10 RMTT zwiększył IP dla obu protokołów iw obu grupach, jednak wzrost testosteronu był niższy w grupie otyłych[22]
18Ćwiczenia interwałowe o wysokiej intensywności, trening oporowy51 mężczyzn, nadwaga, brak aktywności fizycznej (tj. <150 min ćwiczeń o umiarkowanej intensywności tygodniowo przez >6 miesięcyWiek 23,6±3,5 lat4 grupy: Trening interwałowy o wysokiej intensywności (interwały 4 × 4 min przy 85–95% tętna maksymalnego (HRmax), przeplatane 4 min odpoczynku przy 75–85% HRmax), trening oporowy (50–70% jednego powtórzenia) maksymalnie 12–15 powtórzeń w serii z 60 s odpoczynku), połączony intensywny trening interwałowy i trening oporowy lub kontrola bez ćwiczeńŻaden z protokołów ćwiczeń nie zwiększył istotnie TT w surowicy 1 min po wysiłku[23]
19Umiarkowana aktywność fizyczna/starzenie się7 siedzący tryb życia zdrowyWiek od 66 do 76 lat4 kolejne serie ćwiczeń na ergometrze rowerowym po 15 minut każda, zaprojektowane tak, aby osiągnąć w przybliżeniu 50%, 60%, 70% i 80% z góry określonej szczytowej rezerwy tętna. Odpoczynek 5 min między walkamiTT wzrastało wraz ze wzrostem intensywności, szybko spadało do wartości wyjściowych po 60 minutach od wysiłku[24]
20Ćwiczenia oporowe starsi kontra młodziAktywni (sporty rekreacyjne i jogging)8 młodych (30 lat)9 starszych (62 lata)Ćwiczenie oporowe: cztery serie po 10 przysiadów RM z 90-sekundowymi przerwami między seriamiZnaczący wzrost TT w obu grupach w IP, 5, 15 i 30 minut po wysiłku, młoda grupa miała znacznie większywzrostw całym okresie[25]
21Ćwiczenia oporowe starsi kontra młodzizdrowych niewytrenowanych mężczyzn 8 młodych (20–26 lat), 7 w średnim wieku (38–53 lata) i 9 starszych (59–72 lata)Protokół ćwiczeń ostrych (3 serie, 10 powtórzeń, 80% 1RM, 6 ćwiczeń)Każda grupa wykazywała wzrost ( p < 0,05) TT i FT natychmiast po wysiłku. mężczyźni w średnim wieku i starsi wykazywali podobne względne reakcje T jak młodsi mężczyźni na pojedynczy atak ćwiczeń oporowych o wysokiej intensywności[26]
22Ćwiczenia oporowe młodzi vs. w średnim wieku8 zdrowych w średnim wieku (49 ± 2 lat) i 10 młodych w wieku 21,2 ± 2,2 latTest ćwiczeń oporowych o umiarkowanej intensywności (AMIRE) składał się z 4 serii po 12 powtórzeń wyciskania na ławce ze 120 sekundami odpoczynku między seriami, wykonywanymi przed i po 8-tygodniowym progresywnym programie treningu oporowego trzy razy w tygodniuTT wzrastało w IP i pozostawało podwyższone 30 minut po wysiłku w przypadku zawału mięśnia sercowego, z wyższym poziomem w IP w porównaniu z okresem przedtreningowym. Przed i po treningu, w badaniu AMIRE, stężenie testosteronu u młodych mężczyzn było wyższe w IP i 30P niż u mężczyzn w średnim wieku[27]
23Tercyle aktywności fizycznej738 uczestników (średnia wieku 42,4 lat, przedział 20–≥85 lat)Sklasyfikowane w 3 tercylach na podstawie wyniku metabolicznego równoważnika zadania (MET) zgodnie z kompendium aktywności fizycznej MET- minuty tygodniowo całkowitej aktywności fizycznej, które obejmowały łączną łączną liczbę MET dziennego transportu, zajęć domowych i rekreacyjnychBrak związku między tercylami PA a prawdopodobieństwem niskiego lub niskiego normalnego poziomu testosteronu[28]
24Wytrzymałość13Wiek 47,2 ± 1,5 rokuBadane przed i po 14 tygodniach treningu fizycznego ukierunkowanego na wytrzymałość (3–4 dni w tygodniu, 30–45 min dziennie)Pod koniec okresu badania nie było zmian podstawowej T osocza[29]
25Zwiększenie wytrzymałości13 biegaczy fitnessWiek 24,5 ± 2,5 rokuInterwencja treningowa polegała na 100% zwiększeniu zwykłego dystansu 12 mil/tydzień przez 2 kolejne tygodnie, przy zachowaniu zwyczajowej intensywności treninguPo interwencji podstawowe stężenia TT w surowicy nie zmieniły się istotnie w stosunku do wartości wyjściowych[30]
26Tom7 biegaczy intensywnie uprawiających sport (64-80 km/tydzień)5 biegaczy bardzo intensywnie biegających (85-112 km/tydzień) 12 osób kontrolnych niesportowychWiek 40-55 latPorównanie podstawowych poziomów testosteronu między 3 grupamiObjętości biegania większe niż 64 km tygodniowo, trening był odwrotnie proporcjonalny do poziomu testosteronu, ale poziomy pozostawały w normalnym zakresie.[31]
27Tom8 wyszkolonych pływakówWiek 21,1 ± 3,4 lat12 tygodni intensywnego treningu, a następnie 4 tygodnie zwężania ćwiczeń. Przed spadkiem średnia szczytowa tygodniowa ilość treningów osiągnęła 53 000 ± 20 000 m·tydzień, wykonywanych w 10 sesjach/tydzień. W okresie taperingu trening został zredukowany do 13 000 ± 8000Brak zmian podstawowych poziomów TT podczas okresów treningu i zwężania[32]
28Wytrzymałość18 kolarzy zawodowychWiek 28 ± 3 lataDrużyna 1 zagrała 12 ± 2,7 dnia zawodów w poprzednim miesiącu w porównaniu z drużyną 2 6,2 ± 0,4 dnia. Obie drużyny rozpoczęły wyścig trwający 3–4 godziny dziennie na łatwej do umiarkowanej jeździe na rowerzeKolarze, którzy ostatnio spędzili więcej dni na zawodach, mieli niższe podstawowe TT. Podczas 3-tygodniowych zawodów kolarskich cotygodniowe podstawowe poziomy TT mają tendencję do stopniowego zmniejszania się[33]
29Wytrzymałość362 regularnie ćwiczących aerobowoWiek 20–40 latGrupa ćwiczeń o umiarkowanej intensywności (60% VO2max) i grupa ćwiczeń o wysokiej intensywności (80% VO2max) ćwiczyła przez 60 tygodni w 5 sesjach tygodniowo, każda sesja 120 min, a następnie 36 tygodni okresu regeneracji po ćwiczeniach o niskiej intensywnościTT i FT zaczęły spadać począwszy od 12 tygodnia zarówno w grupach ćwiczeń o umiarkowanej, jak i wysokiej intensywności. Najbardziej znaczący spadek nastąpił po 12 tygodniach w grupie ćwiczeń o wysokiej intensywności[34]
30Wytrzymałość53 wytrenowany wytrzymałościowo35 siedzącyWiek 27,6 ± 6 latBrak interwencjiPodstawowe TT i FT mężczyzn ET były istotnie ( p < 0,01) niższe niż mężczyzn SED. Poziomy u mężczyzn ET mieściły się w normalnym zakresie klinicznym, ale stanowiły tylko 55% do 85% poziomów obserwowanych u mężczyzn SED.[35]
31Wytrzymałość8 biegaczy długodystansowychWiek 72,5 ± 5,3 lat 11 prowadzących siedzący tryb życiaWiek 69,1 ± 2,6 latPierwszego dnia ergometr rowerowy stopniowany do wyczerpania. W dniu 2 ergometr cykliczny przy VO2 65% przez 30 min, następnie wlew hormonu uwalniającego kortykotropinę, hormon luteinizujący, hormon uwalniający tyreotropinęFT przed treningiem było niższe u biegaczy niż w grupie prowadzącej siedzący tryb życia. Po 30 minutach FT zwiększyło się w obu grupach, ale znacznie spadło w grupie biegaczy[36]
32Opór13Wiek (60 ± 4 lata)16-tygodniowy progresywny program treningu oporowego obejmujący kończyny górne i dolneBrak wpływu na wyjściowe stężenia TT[37]
33Opór21 otyłych młodych w 2 grupach:10 trenujących oporowoWiek 26,5 ± 2,8 lat 11 grupa kontrolnaWiek 27,4 ± 2,9 lat12 tygodni treningu siłowego (3 sesje w tygodniu, 10 ćwiczeń, 3 serie po 8–12 powtórzeń w każdym ćwiczeniu, intensywność 60–80% maksimum jednego powtórzenia, przerwy między seriami 1 min i między ćwiczeniami 2 min, czas trwania treningu głównego 20 –40 min na każdą sesję)Stężenia TT uległy zwiększeniu po treningu oporowym, podczas gdy w grupie kontrolnej nie stwierdzono istotnych zmian w stężeniu tych hormonów w surowicy[38]
34Opór36Wiek 22 lataPrzydzielono losowo do grupy z treningiem oporowym (12 tygodni treningu, 3 razy w tygodniu) lub grupy kontrolnej (12 tygodni bez treningu), każda sesja trwała godzinę. Przeciążenie treningowe miało 3 fazy. Faza 1 (tygodnie 1-2), 2 serie po 12-15 powtórzeń dla każdego ćwiczenia przy 100% RM. W fazie 2 (tygodnie 3-7) 3 serie po 8-12 powtórzeń przy 100% RM, faza 3 (tygodnie 8-12): 6-8 powtórzeń przy 100% RMTT nie zmienił się w żadnej z grup. Zmiany te odnotowano bez utraty masy ciała, w połączeniu ze wzrostem beztłuszczowej masy ciała i spadkiem masy tkanki tłuszczowej[39]
35Ćwiczenia aerobowe16 mężczyzn o normalnej masie ciała i 28mężczyzn z nadwagą/otyłychWiek 50 ± 1,2 roku12-tygodniowe ćwiczenia aerobowe z poziomami aktywności fizycznej oznaczonymi jako (lekki, umiarkowany lub intensywny) u wszystkich uczestnikówTT znacznie wzrósł u mężczyzn z nadwagą/otyłych.Ponadto krokowa analiza regresji liniowej wielu zmiennych wykazała, że ​​wzrost intensywnej aktywności fizycznej był niezależnie związany ze zwiększonym całkowitym poziomem testosteronu w surowicy[40]
36Aerobik90 otyłych mężczyzn losowo przydzielonych do grupy interwencyjnej (n = 45) lub kontrolnej (n = 45)Wiek 25–40 latGrupa interwencyjna wykonywała 16-tygodniowy trening aerobowy na bieżni, 3 sesje/tydzień, składający się z rozgrzewki (10–15 min), 35–50 min ćwiczeń na bieżni (zwiększanie o 5 minut co cztery tygodnie) przy intensywności pracy 50 –65% tętna szczytowego i ochłodzenie (5–10 min)Ćwiczenia zwiększyły podstawowy poziom testosteronu w surowicy wraz ze spadkiem otyłości brzusznej[41]
37Niska objętość (LV) i duża objętość (HV) ćwiczeń o umiarkowanej intensywności90 otyłych mężczyzn z Azji prowadzących siedzącytryb życia Przedział wiekowy 30–60 latZalecono dietę zmniejszającą dzienne spożycie o ≈ 400 kcal i zrandomizowano do wykonywania ćwiczeń o umiarkowanej intensywności LV (<150 min/tydzień) lub HV (200–300 min/tydzień) (n = 45) przez 24 tygodnieGrupa HV miała znacznie większy wzrost testosteronu i zmniejszenie masy ciała, WC i masy tłuszczowej niż grupa LV[42]
38Przewlekłe regularne ćwiczenia10 mistrzów atletów ćwiczących regularnieWiek 68 ± 6 lat11 kontrolujących prowadzących siedzący tryb życia Wiek 65 ± 5 latBrak interwencjiWyższe podstawowe poziomy TT u wysportowanych mężczyzn[43]
39Historia szkolenia przez całe życie20 ćwiczących przez całe życie Wiek 60,4 ± 4,7 lat28 prowadzących siedzący tryb życiaWiek 62,5 ± 5,3 latBrak interwencjiBrak różnic w podstawowym TT między dwiema grupami[44]
40Długotrwała aktywność fizyczna/wiek8 wytrenowanych i 9 prowadzących siedzący tryb życia mężczyznw wieku 60–65 latBrak interwencjiNie zaobserwowano różnic statystycznych między obiema grupami dla wartości TT[45]
41Ćwiczenia kondycyjne/wiek28 przez całe życie siedzący tryb życia Wiek 62,5 ± 5,3 lat20 osoby ćwiczące przez całe życie Wiek 60,4 ± 4,7 lat6 tygodni treningu kondycyjnego, który obejmuje spacery, jogging lub jazdę na rowerze. Osoby ćwiczące przez całe życie utrzymywały regularne ćwiczenia. Siedzący tryb życia rozpoczął pierwsze 2 tygodnie jako umiarkowane ćwiczenia, aby osiągnąć rezerwę tętna na poziomie 55%, a następnie intensywne ćwiczenia przez 2 tygodnie, aby osiągnąć rezerwę tętna na poziomie 60–65% co 5 minutBrak znaczących zmian w jakimkolwiek parametrze wśród osób ćwiczących przez całe życie, podczas gdy mężczyźni prowadzący siedzący tryb życia doświadczyli znacznej poprawy wywołanej wysiłkiem w podstawowym całkowitym poziomie testosteronu[46]
42Ćwiczenia aerobowe/ag32Wiek 70–80 latOdpowiedź testosteronu po serii submaksymalnych ćwiczeń aerobowych przed, po 16 tygodniach treningu oporowego lub aerobowego i ponownie po 4 tygodniach przerwy w treninguBrak zmian w spoczynkowych stężeniach TT w dowolnym punkcie czasowym. Testosteron wzrósł natychmiast po wysiłku submaksymalnym przed treningiem, po 16 tygodniach treningu i po 4 tygodniach odtrenowania ze wzrostem Testu wyższym po 16 tygodniach treningu oporowego w porównaniu z przed treningiem i po 4 tygodniach odtrenowania[47]
43Sprint + opór/wiek40 średnio wyszkolonychprzydzielono do grupy młodych wyszkolonych (YT), młodych kontrolnych (YC), wyszkolonych w średnim wieku (MAT) i kontrolnych w średnim wieku (MAC).Młody wiek: 21 latŚredni wiek: 41 latPołączony trening sprinterski i oporowy: jeden bieg sprinterski, jeden sprint na rowerze i jeden trening oporowy tygodniowo (13 sesji każdej jednostki treningowej). Sesje trwały nie dłużej niż 70 minSesje sprinterskie: 3–5 serii po 3–5 uderzeń z maksymalną prędkościąSprint jazda na rowerze: 3–5 powtórzeń po 10–30 sTrening oporowy: 5–6 ćwiczeń ze zwiększaniem obciążenia od 40 do 65% w wysokości 1RMPrzed wysiłkiem fizycznym obserwowano niższe TT w grupach w średnim wieku w porównaniu z młodszymi. Po ćwiczeniach podstawowy TT wzrósł znacząco w MAT, a różnica wieku między grupami treningowymi była nieobecna[48]

Zalecamy używanie systemu Awarena OPOK aby mieć optymalne zdrowie:

Chętnie wysłuchamy Twoich przemyśleń

      Dodaj Odpowiedź

      Tabele i Rankingi. Zestawienie informacji w tabelach
      Logo